Liesbeth heeft endometriose, ze deed IVF

Home

Behandelingen

Ervaringsverhalen

Liesbeth deed IVF door endometriose

Inmiddels alweer 7 jaar geleden maar ik weet het moment nog goed. Frank en ik waren op vakantie in Amerika, lagen lekker te dobberen in het zwembad van een hotel in Palm Springs. We hadden 3 weken rondgetrokken langs de westkust en veel kilometers gereden, veel gezien en gedaan en als afsluiting deden we een paar dagen even helemaal niets. Het ‘onderwerp’ zat al de hele reis in mijn hoofd en ik zocht een goed moment. Met onderwerp bedoel ik zwanger worden, samen een kindje krijgen. We hadden het er natuurlijk wel vaker over gehad, ik wist zeker dat ik het wilde, Frank twijfelde soms en schoof het vooruit. ‘Dat komt wel een keer’. We waren bijna 2 jaar samen, we kenden elkaar 3 jaar maar het voelde goed en ik wist al gauw; met hem wil ik een kind. Maar goed, terug naar het moment in het zwembad. Het voelde bijna als een huwelijksaanzoek toen ik hem vroeg; zullen we een kindje maken ? Naïef en onwetend wat voor een lange weg we nog te gaan zouden hebben probeerde we een datum te prikken wanneer we zouden ‘beginnen’. Na wat bieden en afdingen kwamen we op 1 oktober 2002. Op die dag liet ik mijn spiraaltje verwijderen bij de huisarts.

Dat het geen makkelijke weg zou kunnen worden heb ik altijd in mijn achterhoofd gehouden. Ik wist al vanaf mijn 20^e dat ik endometriose had, en wat de gevolgen daarvan konden zijn. Vanaf mijn 17^e had ik chronische buikklachten en pijnlijke menstruaties. Mijn huisarts wimpelde het weg met het zal wel stress zijn of je darmen. Ik kreeg pijnstillers voor tijdens mijn menstuaties en daarmee was de kous af. Voor haar dan. Toen ik zo rond mijn 20^e voor een verwijzing naar de gyneacoloog vroeg vond ze dan ook niet nodig. Gelukkig was ik mondig genoeg om te zeggen dat ik het wel nodig vond. Elke dag buikpijn is natuurlijk niet normaal voor een meisje van 20. Ik kwam bij de gyneacoloog terecht en al gauw besloot hij een laparascopie te doen. Een kijkoperatie waarbij ze 2 kleine gaatjes in je buik maken. Toen bleek dat ik ernstige endometriose had. Gelijk met deze operatie is de endometriose weggebrand maar dit zou maar van tijdelijk aard zijn. Endometriose blijft terugkomen. Amper wakker uit de narcose kwam de arts langs en zei, ik weet het nog goed; “Zo, en nu zo snel mogelijk zwanger worden”. Het voelde als een deadline, nu of nooit. Ik was 20 en zat in een relatie zonder toekomst dus gelukkig schoof ik het van me af met de gedachte; dat zien we dan wel weer. Een paar jaar later is de endometriose terug en krijg ik weer een laparascopie waarbij het weggehaald wordt.

Een jaar of 7 geleden was het dus zover. Inmiddels bijna 27 en een groeiend verlangen naar een kindje. Mijn hoofd was er klaar voor, nu mijn lichaam nog. De eerste weken en maanden nadat mijn spiraal verwijderd was waren zo spannend. Zal het misschien deze keer……. Om elke maand weer teleurgesteld te worden door een menstruatie. Tuurlijk ben je dan er nog niet zo mee bezig.

‘Ermee bezig zijn’, wat zou dat verder in het proces een belangrijke plek innemen. Want ja, we waren er steeds meer ‘mee bezig’, terwijl alle zogenaamde goedbedoelde adviseurs vooral hard riepen; ‘misschien moeten jullie er niet zo mee bezig zijn’. Wat hebben we een steun gehad aan al die fijne opmerkingen…. Niet dus…. Ik zou ze bijna willen bundelen en er een boek van maken. Maar dit terzijde…..

In juli 2003, na 9 maanden ‘proberen’ zijn we naar de huisarts gegaan. Die verwees ons door voor een zaadonderzoek om te kijken of alles in orde was. Gelukkig was dat in orde. Omdat ik ook weer veel buikklachten had ben ik weer doorverwezen naar de gyneacoloog. In eerste instantie wilde hij een HCG onderzoek doen om te kijken of mijn eileiders open waren. Ook van dat onderzoek was het resultaat positief. Geen reden dus waarom het niet zou lukken. De buikpijn moest ik nog maar even voor lief nemen en voor we voor verdere behandelingen in aanmerking zouden komen moesten we het eerst weer een half jaar ‘proberen’. In november 2003 toch weer terug en weer een laparoscopie gehad om de endometriose weg te halen. De buikpijn was te erg en nu alles weer schoon was hoopten we dat dit onze kansen weer wat zouden vergroten. Wat hebben we de gekste dingen geprobeerd om onze kansen te vergroten, fabels of feiten, we hebben ze allemaal uitgeprobeerd. Als iemand in die tijd gezegd had dat je sneller zwanger zou raken door 3 rondjes om je huis te rennen in een zebrapak met een roze pluim op je hoofd had ik het ook gedaan….

In maart 2004 nog niet zwanger en op de wachtlijst gezet voor IUI waarmee we uiteindelijk in juni 2004 gestart zijn. Voor de behandelingen kreeg ik Clomid, pilletjes waardoor er een aantal eitjes zouden rijpen. Ik reageerde er goed op en had elke behandeling 1 of 2 eitjes. Helaas deden ze in het weekend geen inseminaties waardoor er ook nog een behandeling in het water viel doordat we te laat waren. In totaal hebben we 4 pogingen gedaan die alle 4 mislukt zijn.

In september 2004 tussen de 3^e en de 4^e IUI behandeling zijn we op de wachtlijst gezet voor IVF in het VU ziekenhuis in Amsterdam.

Oktober 2004 ging de malle molen beginnen van intake gesprekken, informatie avonden, bloed prikken, zaadonderzoeken, echo’s en prikinstucties om vervolgens in januari 2005 dan toch echt van start te mogen gaan met onze eerste officiele IVF behandeling. Iets waarvan ik altijd gezegd had; dat nooit. Maar goed, met elke mislukte poging, met elke ‘verspilde’ cyclus verleg je je grenzen weer een beetje en het verlangen naar een kindje blijft groeien. En ondertussen elke maand toch nog de hoop dat het misschien, heel misschien, op de valreep toch nog spontaan zou lukken. Want dat zijn toch de succes stories die iedereen je verteld ? Dat de schoonzus van je buurvrouw het opgegeven had en toen spontaan zwanger werd ? Of die vriendin van een nichtje van je collega, na 8 jaar spontaan zwanger werd omdat ze er niet meer ‘mee bezig’ was ? Maar helaas, dat overkwam ons niet.

De eerste IVF behandeling loopt voorspoedig. Ik, die altijd zo bang voor naalden was injecteert zichzelf elke avond met de voorgeschreven dosis hormonen. Er ontstaan veel follikels met in eerste instantie een dreiging van overstimulatie. Maar alles gaat goed en na een geslaagde puncie worden er maar liefst 20 eicellen gevonden. Pijnlijk die puncties, maar dankzij een fantastische spuit pijnstilling die met een eindeloze naald in mijn bil verdwijnt heel goed te doen. Ze zouden dat spul eigenlijk kado moeten doen na een mislukte poging, als een soort troost….. Heerlijk…. Van de 20 verkregen eicellen worden er uiteindelijk 10 bevrucht waarvan 2 van goede kwaliteit. Die worden 3 dagen later teruggeplaatst. De overige zijn helaas niet geschikt om in te vriezen. Na 11 dagen begin ik bloed te verliezen en zo verliezen we ook de hoop dat het gelukt is. Uit de bloedtest blijkt ook dat er niks is gebeurd, helemaal niks. De embryo’s zijn weg, mijn buik is leeg, het verdriet is groot.

Juni 2005 besluiten we voor de tweede poging te gaan. Wederom loopt alles voorspoedig en na de punctie worden er 15 eicellen gevonden, waarvan er 8 bevrucht worden. Er zijn er 2 van ‘redelijke’ kwaliteit, de rest is slecht. De 2 redelijke worden teruggeplaatst, de overige zijn wederom niet geschikt om in te vriezen. Een paar dagen voor de bloedtest begin ik wat bruinige afscheiding te verliezen en besluit zelf een zwangerschapstest te doen. Zo van ‘dan weet ik tenminste al dat het mislukt is en hoef ik de bloedtest niet af te wachten’. Maar tot mijn verbazing is er een streepje te zien, een heel licht maar oh zo’n prachtig streepje. Zou het dan echt zo zijn ? Zou ik echt zwanger zijn ? Een paar dagen later de bloedtest met een HCG waarde van 128. Het moet rond deze periode rond de 150 zijn dus ietwat aan de lage kant maar, zeiden ze in het ziekenhuis, met deze waarde gaat het vaker goed dan mis. Ons geluk kan niet op. Er wordt volop gefantaseerd over kleine handjes en voetjes en stiekem krijgen we al een paar kadootjes. Een week later moet ik weer voor een bloedtest komen en met de uitslag stort onze wereld even in. De HCG waarde is gezakt naar 80, een vroege miskraam zit eraan te komen. We zijn verdrietig en vol ongeloof maar op een of andere manier toch ook nog dankbaar dat we in ieder geval even zwanger ‘mochten’ zijn. ’s Avonds begin in hevig te bloeden en is de miskraam een feit…….

Oktober 2005 gaat we aan de slag met poging nummer drie. Met 18 eicellen, 9 bevruchtingen en 2 embryo’s van goede kwaliteit mogen we niet klagen. De 2 toppers worden teruggeplaatst en helaas weer niets voor in de vriezer. Een paar dagen voor de bloedtest zelf een test gedaan en daar was wederom een licht streepje op te zien. Onzekerheid alom natuurlijk, echt blij durf je niet meer te zijn. Na de test in het ziekenhuis blijkt dat de HCG waarde 40 is. Er is dus wel iets gebeurd maar niet genoeg, ook dit zal niet doorzetten. Een week later moet ik weer bloed prikken en blijkt dat de waarde 400 is. Terwijl het rond deze periode met duizenden omhoog zou moeten vliegen. Theoretisch ben ik zwanger maar niet genoeg, hoe gek het ook klinkt. Wel de gespannen borsten, licht misselijk en een ‘anders’ gevoel maar met de wetenschap dat het niet goed kan komen. Dat stomme lichaam ook, laat het dan ook los….. Na 3 weken begint de waarde eindelijk te dalen en word ik ongesteld.

Februari 2006 besluiten we voor poging vier te gaan. Vanaf nu wordt het niet meer vergoed dus kunnen we de gehele behandeling zelf betalen. Deze keer worden er maar liefst 30 follikels aangeprikt maar na onderzoek blijkt dat ze maar 10 eicellen bevatten. Een teleurstelling maar goed, je hebt er maar 1 nodig. Er worden er 7 bevrucht en uiteindelijk zitten er weer 2 goede bij die teruggeplaatst worden. We hebben al geen hoop meer op cryo’s en ook deze keer zit dat er niet in. Na weer 2 spannende wachtweken heb ik een hormoonwaarde van 23. Het is niet te geloven, ik ben elke keer een beetje zwanger, wat hebben we daar nou aan…. Waren we al die tijd sterk en nuchter, nu komt de klap pas echt hard aan. Nooit zaten we er zo erg doorheen als nu. De deur ging op slot, de telefoon eruit. We wilden even niemand zien of spreken. Even alleen met onze ellende….

In mei 2006 is de endometriose zo aan het woekeren dat er besloten wordt mij tijdelijk in de overgang te brengen met Lucrin zodat mijn hele cyslus platgelegd wordt. Of we nu wel of niet verder gaan met IVF, de endometriose moet aangepakt worden. Ook krijgen we te horen dat de endometriose waarschijnlijk de eicellen aantast, waardoor de kwaliteit minder is en waardoor ze niet sterk genoeg zijn om in te nestellen. Had dat even lekker aan het begin van alle behandelingen gezegd dan was ik gelijk aan de Lucrin gegaan.De 3 maanden daarop volgend staan in het teken van ‘de overgang’ met de bijbehorende opvliegers, slapeloze nachten, stemmingswisselingen etc. En dat in een superhete zomer….. Om ons heen worden intussen kindjes geboren alsof je ze zo bij de bakker op de hoek kan halen. Iedereen raakt zwanger en gaat zelfs al voor ronde 2. Deze periode raak ik in een dip. Ik krijg een afkeer van baby’s, zwangere buiken en alles wat roze en lichtblauw is. Ik schuif mijn gevoel naar de achtergrond en ga me zelf afvragen of ik eigenlijk nog wel een kindje wil. En dat terwijl mijn zus zwanger is. Ik voel me schuldig dat ik niet met haar kan meeleven zoals een zus eigenlijk moet doen. Als mijn neefje geboren word ben ik erbij. Prachtig, bijzonder en overweldigend maar zelfs op dat moment komt er weinig van mijn eigen moederinstinct los, alsof ik het compleet heb uitgeschakeld. Frank stond wat dat betreft achter me. Ook hij heeft er genoeg van om toe te kijken hoe ik alles moet ondergaan. ‘Genoeg nu !!!’, zei hij na de laatste behandeling. Genoeg pijn en verdriet…. Naar mijn idee had het ook te maken met de hormonen die mijn cyclus stil hadden gelegd, alsof ze ook mijn gevoel hadden stilgelegd. We wilden er gewoon niet meer mee bezig zijn, we wilden het boek sluiten en verder met ons leven, dan maar niet…. Dan maar geen kindje….

In september 2006 ben ik nog steeds niet ongesteld. Na onderzoek in het ziekenhuis blijkt dat de endometriose zo goed als weg is. Een ideaal moment om de volgende IVF behandeling in te zetten. We kunnen dezelfde dag nog beginnen met de hormonen. Achteraf is dit heel goed geweest, we werden enorm voor het blok gezet. Ik weet nog goed dat we tegen de arts zeiden; maar we weten nog niet of we nog wel een behandeling willen doen. Deze zei toen heel nuchter; weet je dat volgende maand wel dan ? We besloten al onze moed en energie bij elkaar te rapen en er nog 1x voor te gaan. Op 1 oktober, exact 4 jaar nadat ik mijn spiraaltje had laten verwijderen heb ik een punctie met 35 follikels, 23 eicellen en helaas maar 7 bevruchtingen. Enkele dagen later een terugplaatsing van 2 embryo’s. Een paar dagen voor de bloedtest doe ik zelf een test met eerst een licht streepje, de volgende dag iets donkerder, de dag daarna nog donkerder. De hoop groeide maar we probeerden onzelf te beschermen. Na de bloedtest worden we gebeld; Ik ben zwanger met een HCG waarde van 308 !!! Ik ben zwanger… We zijn zwanger… We krijgen een kindje… WIJ KRIJGEN EEN KINDJE !! Je kan het eindeloos blijven uitspreken, je gelooft het gewoon niet.

Deze keer gaat het goed. Ons prachtige kindje besluit de resterende 8 maanden in mijn buik te blijven zitten om als een volmaakte mooiste baby van de wereld op 12 juni 2007 geboren te worden. Ons kindje, onze zoon, onze Sky.

Markeer als favoriet

Email dit artikel