Joje deed IVF, ze kreeg veel miskramen

Home

Behandelingen

Ervaringsverhalen

Joje deed IVF en IUI

Hoi,

Ik ben Joje en 41 jaar, getrouwd, 4 tieners en we hopen nog steeds op een 5e.

Wij hebben het volgende meegemaakt:

Eerst 3 miskramen gekregen en daarna is onze 1e zoon is na 23 weken doodgeboren. Hierna zwanger geweest maar weer een miskraam.

Onze 2e zoon is na een zwangerschap van 37 weken geboren. Ik lag wel 2 maanden in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging en zwangerschapsdiabetes. Hartje viel weg tijdens de bevalling maar hij is nu alweer een volwassen man die al het huis uit is. Na mijn 2e zoon 5 miskramen gekregen.

Tijdens de zwangerschap van onze 3e zoon heb ik tot de 4e maand zowat constant gevloeid. Wekelijks kreeg ik 2 progesteron injecties. Hij was 3 weken te vroeg thuis geboren. Hij is nu een flinke tiener van 1.80m lang.

Amper 4 maanden na deze bevalling bleek ik weer zwanger. Met 5 weken een echo omdat ik weer vloeide....kreeg zelfs een potje mee naar huis van vang het op want het ziet er niet uit. En 2 weken later 2 mooie kloppende hartjes. Onze 1-eiige tweelingmeiden zijn na 30wk geboren. Ik lag inmiddels al 2 weken aan de weeënremmers in het ziekenhuis. Toch te vroeg gekomen en wogen ieder 3/4 pond. Met 1 van de meiden ging het niet zo en zij lag in Den Haag op het intensive care. Ze kreeg 50% kans om het te overleven. Maar de meiden zitten alweer op het vmbo3 en doen het geweldig.

Hierna heb ik me in 1994 laten steriliseren. Dit was 4 maanden nadat de meiden geboren waren. Ik had er meteen spijt van. Maar ja....ik had 3 babies en 1 kleuter en de pil kon niet want ik kreeg aderontstekingen.

In 1999 toch terug naar het ziekenhuis want ik wilde mijn sterilisatie ongedaan maken. Dit kon niet ivm de kosten en mijn overgewicht.

In 2001 kreeg ik 2x trombose. En in 2003 longembolie.

Uit onderzoek bleek dat ik een genetische bloedstollings afwijking had. Dit was FactorVleiden. De kans op een miskraam of andere problemen tijdens de zwangerschap waren groot als ik geen bloedverdunnende injecties nam. Dit verklaarde waarom mijn zoontje doodgeboren was. De placenta zat vol met stolsels. Het verklaarde ook al mijn miskramen.

In 2003 heb ik een maagband laten zetten en in 2005, na 40 kilo te zijn afgevallen, heb ik me gemeld voor IVF. Dit hebben we 3x gedaan en ook 2 cryo-pogingen. Ik was van de 5 terugplaatsingen 4x zwanger geweest waarvan 1x ook van een tweeling. Al 4 de zwangerschappen eindigden in miskramen en eigenlijk missed abortions. Bij 1 zwangerschap was er hartactie en de andere 2 keren niet. Ik wist meestal rond week 6/7 al dat het fout zou gaan en de ene keer dat er hartactie was ...was het na 1 week er weer niet. De miskramen lieten altijd 2-4 weken op zich wachten. Dat was erg moeilijk.

Ik heb me aangemeld in het AMC voor herhaalde miskramen onderzoek. Daar bleek dat ook mijn schildklierfunctie slecht was. Verder maakte ik 2 verschillende antistoffen aan die dus ook weer zorgden voor 50% kans op een miskraam. Ik werd doorgestuurd naar een internist en aan schildkliermedicatie gezet. Verder moest ik 2x daags een anti-trombose injectie zetten wat ik overigens tot nu toe nog dagelijks doe.

Ik mocht nog 1 keer IVf proberen. Maar bij de punctie lagen beiden eierstokken achter en boven mijn baarmoeder. Van de 12 eitjes konden ze met pijn en moeite 3 te pakken krijgen. Het was niet te doen en deed erg veel pijn. Ik raakte niet zwanger jammer genoeg. Inmiddels was ik 40.

Toch nog besloten mijn sterilisatie ongedaan te maken. Dit was gelukt en ik raakte na 1 maand alweer zwanger maar kreeg toch een vroege miskraam. Na 5 maanden een HSG en beiden kanten leken dicht. Er volgde een laparoscopisch onderzoek en er bleek toch nog 1 kant open te zijn. Ik mocht door met IUI. Dat hebben we 4x gedaan.Toen was ik het spuiten even zat. Ik spoot nog steeds 2x een trombose-injectie naast de FSh injecties. Hierna nog 2 hele vroege miskramen gehad.

In het UMCU onderzoeken gehad.En nu twijfelen we of we in het UMCU toch nog 1x IVF proberen of dat we ermee stoppen.

Anderen zeggen al jaren kap ermee en vaak hebben we ook zo gedacht. Maar de pijn om te stoppen is groter dan de pijn van nog een miskraam. Wij willen nog niet opgeven maar begrijpen ook wel dat we niet lang meer hebben en eerdaags toch een grens moeten trekken. En tot dan hebben we ergens nog hoop.

Dus.....ja....dit zijn mijn ervaringen.

Ik wil graag vrouwen helpen en steunen die net als ik miskramen hebben gehad. En de vrouwen die herhaalde miskramen hebben gehad wil ik er ook op wijzen dat het belangrijk is om je schildklierfuncites,schildklierantistoffen en bloedstolling te checken. Misschien dat ik zo iemand kan helpen en er voor kan zorgen dat ze niet net als ons de ene na de andere miskraam krijgen.

Mijn pech is nu mijn leeftijd. Want na je 40e is de kans op een miskraam aanzienlijk groter. En in mei ben ik alweer 42. De grens is voor ons bijna bereikt.

groetjes, Joje.

Markeer als favoriet

Email dit artikel

Trackback(0)

TrackBack URI voor deze post

Commentaar (2)

RSS feed Commentaar

bewondering

hallo joje

ik kwam toevallig via googlen op je site terrecht en heb met ingehouden adem je onvoorstelbare verhaal gelezen. wat moeten sommige mensen een boel meemaken zeg. ik heb veel bewondering voor je doorzettingsvermogen. of je het nogmaals moet proberen dat kan niemand voor je beslissen. ik heb zelf het gevoel dat jullie nog niet alles af kunnen sluiten dus heel misschien toch nog 1 allerlaatste poging? maarja wie ben ik om daar iets over te zeggen he... ik gun jullie alleen zo dat allerlaatste kleine wereld wondertje.
ikzelf heb na 12 jaar tussen gevoel en verstand lopen tobben toch de allerlaatste kans aangegrepen en wonder boven wonder was ik heel snel zwanger. maar mijn problemen liggen bij het hellpsyndroom vlak en niet met miskramen of dat soort problemen. ik ben inmiddels 37 weken zwanger en binnenkort zal het kleintje geholpen worden geboren te worden.

heel veel sterkte en succes met het maken van deze moeilijke keuze.

yinte

yinte , april 21, 2009 | url

Hey

hey Joje,

Ik heb met ingehouden adem en een brok in mijn keel jou verhaal gelezen. Op veel vakken zo herkenbaar. Wat jullie al allemaal hebben moeten doorstaan smilies/cry.gif

, waarom is de natuur vaak zo hard?
Helaas ben ik inmiddels ook een ervaringsdekundige wat betreft de MMM en miskramen en de afgelopen jaren heb ik me regelamtig afgevraagd of het niet beter is te stoppen dan nog langer die teleurstellingen en die pijn. Maar het verlangen overheerst nog steeds en het verlangen draagt me, zonder mijn sterke verlangen had ik dit nooit kunnen dragen.

Ik wens jullie heel veel succes en hoop dat jullie verlangen snel beloond zal gaan worden met een wolk van een baby, het is jullie zo gegund!

liefs beehappy

beehappy , april 20, 2009 | url