Je bent ergens midden twintig, hebt een fijne stabiele relatie en een vaste baan. Om je heen krijgen wat vrienden hun eerste kindje en ook thuis is het krijgen van kinderen steeds vaker onderwerp van gesprek. Willen we allebei kinderen?  En wanneer dan? Dat we allebei een gezin willen staat wel vast. Maar nu nog niet. Eerst nog een paar jaar samen genieten van een eigen huis, leuke banen, een volgend wat groter eigen huis, een paar mooie reizen maken, trouwen. En als we dan zo rond de dertig zijn, dan komt het eerste kindje er wel.  Of is het niet zo simpel?

In 2003 gooi ik vol enthousiasme de anticonceptiepil de deur uit. Even een paar maanden mijn lichaam laten wennen aan de hormoonloosheid en dan gaan we ervoor. In augustus gaan we trouwen en als we vanaf juni onbeschermde seks hebben, dan maakt dat niet uit. Dan pas ik prima nog in een trouwjurk, mocht ik zwanger zijn. Natuurlijk is het niet meteen raak, dus niks aan de hand. We vinden het een bijzonder idee dat een vrijpartij nu ook kan leiden tot een kindje. De maanden gaan voorbij en als ik in januari 2004 bij mijn internist ben voor een diabetescontrole, dan vraagt hij of we een verwijzing willen naar de gynaecoloog. ‘Waarom een jaar proberen als er wellicht een heel eenvoudige reden is waarom het nog  niet gelukt is?’, is zijn mening. De gyneacoloog ziet zo op het eerste gezicht niets raars, maar verwijst ons toch door naar het fertiliteitsteam voor een aantal basale onderzoeken. De sementest is prima. Op de echo’s tijdens de cyclusanalyse ziet de fertiliteitsarts dat mijn linker eileider er wat verwijd uitziet. Er volgen nog wat tests en uiteindelijk staat voor augustus een kijkoperatie gepland.

Ondertussen houden we goede moed, want we zijn immers nog maar een jaartje onderweg. De kijkoperatie mondt echter uit in een uitgebreide buikoperatie omdat door allerlei verklevingen laparoscopisch niet zoveel te zien is. Resultaat: linker eileider verwijderd en rechter eileider ontdaan van allerlei verklevingen. Ik had dus nooit spontaan zwanger kunnen raken en ergens is dat wel een opluchting. Het lag in zekere zin dus niet aan ons. De gynaecoloog geeft ons 50% kans op een spontane zwangerschap en daarom spreken we een pauze van een half jaar af. Pauze om bij te komen van de operatie en ook om het samen weer te proberen. Ondertussen ontstaat er een ware babyboom rondom ons en wordt het toch wel steeds moeilijker om met andermans zwangerschap om te gaan. Een dik half jaar verder en een nieuwe baarmoederfoto rijker: nog geen zwangerschap en ook de rechtereileider is weer dicht gaan zitten.  Alleen via IVF kan onze kinderwens nog in vervulling gaan. Even overweegt de arts om via eenzelfde zware operatie ook de rechtereileider te verwijderen. Een enorme tegenvaller. Voor het eerst in het hele traject zit ik er even helemaal door heen. Niet weer zo’n operatie. Niet weer zolang wachten.

Als het IVF moet worden dan wil ik ook zo snel mogelijk een afspraak op de plek waar dat doen en laat ze daar maar een uitspraak doen over het al dan niet verwijderen van die tweede eileider. We worden doorverwezen naar Zwolle en in de zomer van 2005 hebben we daar onze eerste afspraak. De eileider kan prima blijven zitten en na onze reis naar Amerika in augustus/september mogen we beginnen. Intussen hebben we ons ook aangemeld voor adoptie. Het idee dat er ooit hier een kindje rond zal rennen, geeft me een hoop rust. 

Het spuiten van de hormonen gaat prima. Ik ben diabeet, spuit insuline, dus mezelf injecteren ben ik al een paar jaar gewend. In eerste instantie reageer ik niet goed op de hormonen. Er is weinig groei te zien als ik na een dag of vijf, zes de eerste echo heb. De arts overweegt de behandeling te stoppen als het na een paar dagen niet beter is.  Paniek! Mijn verzekeraar zal dit al zien als behandeling, dus dan ben ik al één van de drie behandeling kwijt. Een paar dagen later is er nog niet veel gebeurd. De arts die ik dan zie besluit een gokje te wagen en de dosering te verhogen. Sommigen reageren daar wel op, anderen niet. Ik gelukkig wel. Na ongeveer drie weken hormoonstimulatie, is het tijd voor de punctie. Tien eicellen, waarvan er zeven bevrucht raken. Uiteindelijk blijven er twee heel goede embryo’s over. Eén wordt teruggeplaatst, de ander bewaard voor een volgende keer.

Twee lange weken volgen. Fysiek niet zo zwaar als de weken waarin ik hormonen moest prikken, maar mentaal is het zo heftig. Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Je voelt ieder krampje, spanninkje en andere rare dingen in je lijf. Is het omdat je zwanger bent of omdat je ongesteld gaat worden. Helaas word ik ongesteld. Ik ben een nuchtere noorderling, dus kon de teleurstelling na een flinke huilbui ook wel weer relativeren: het was ook wel heel raar geweest als het meteen gelukt was.

We kunnen meteen door met de cryobehandeling. Wat een verademing: geen hormonen, geen tig echo’s en vooral geen punctie. Het venijn zit ‘m echter in de staart: redt het embryo het ontdooiproces. Mijn cyclus wordt gevolgd, op het juiste moment krijg ik één hormooninjectie om ervoor te zorgen dat de eisprong daadwerkelijk op een bepaald moment plaatsvindt en een paar dagen laten wordt het embryootje ontdooit. We krijgen een telefoontje dat het er goed uitziet en de volgende dag kunnen we komen voor de terugplaatsing. Het is een paar dagen voor kerst en de feestdagen breng ik braaf door zonder een wijntje, rauw vlees of rauwmelkse kaas. Ik hoop zwanger het nieuwe jaar in te gaan. Helaas. Al een paar dagen voordat ik het verwacht, doen de eerste tekenen van een menstruatie zich aan. Ik hoop nog even op een innestelingsbloeding, maar nee… mijn tweede IVF-poging is een feit.

Vol goede moed beginnen we eind januari 2006 aan behandeling nummer drie (mijn verzekeraar zag een cryo behandeling als een aparte poging. Dat is nu gelukkig niet meer zo!). Dit keer weer van voor af aan en met een hogere startdosering dan de vorige keer.  Ik heb er dit keer last van. Ongemerkt. Ik ben zo gespannen dat ik zelfs met hyperventilatieklachten op de eerste hulp van het ziekenhuis beland. De ontwikkeling van de follikels gaat dit keer gelukkig wel goed.  De punctie valt ook dit keer mee en het resultaat is negen eicellen waarvan er zeven bevrucht raken. Op de dag van de terugplaatsing horen we dat er in totaal vijf goede embryo’s zijn. De beste wordt teruggeplaatst, de andere vier bewaard. Wat een fantastisch resultaat. We hebben dus nog meer cryo’s over dan de vorige keer.

De spannende weken breken weer aan. Op het forum waar ik dagelijks met lotgenoten schrijf is de één na de ander zwanger. Dan zal ik het wel niet worden, want statistisch gezien is dat bijna onmogelijk. Op de dag dat het de vorige keren misging, is er nog geen spoortje bloed te bekennen. Met angst en beven ga ik elke keer naar de wc en ook als ik ’s ochtends mijn temperatuur meet, dan durf ik bijna niet te kijken.  Maar er is geen bloed te zijn en ook mijn temperatuur blijft verhoogd. Zo gaan een paar dagen voorbij. Twee weken na de terugplaatsing en dus ruim twee weken na de punctie durf ik eindelijk te testen. Ik ben zwanger!!!

Bijna drie jaar na het stoppen met de pil is het eindelijk zover! Er volgt een prima zwangerschap. De eerste weken ben ik misselijk en moet ik zelfs overgeven op de skipiste, maar wat geniet ik ervan. Misselijkheid is een teken dat mijn lichaam heel hard aan het werk is en het vruchtje goed beschermd wordt. Trots ben ik op mijn buik, blij met de kaartjes en cadeautjes die we van iedereen krijgen. Iedereen heeft de afgelopen jaren zo meegeleefd en is nu zo blij voor ons. In oktober 2006 wordt onze mooie Fleur geboren. Een piepklein meisje. Het was het lange wachten meer dan waard geweest. Zo moeilijk als het was om Fleur te krijgen, zo makkelijk was Fleur zelf. Na een jaar hebben we besloten om te kijken of we een broertje of zusje voor Fleur zouden kunnen krijgen. We hadden immers nog vier embryo’s over. We spreken af alleen de cryo’s terug te laten plaatsen. Mocht dat niet lukken dan blijven we met z’n drietjes en zijn we gezegend met een prachtige, gezonde dochter.

In januari 2008 krijgen we na een cyclusanalyse groen licht om te starten. Na de hormooninjectie om de eisprong te sturen, krijgen we een telefoontje van de laborant. Het eerste embryo heeft het niet gered, de tweede wel. We mogen komen voor een terugplaatsing. De wachtweken ervaar ik wel heel anders nu er al een kindje rondloopt. Je denkt er iedere dag wel aan, maar het is meer op de achtergrond. Binnen een week word ik ongesteld. Veel te vroeg! Ik snap er niks van. Uit overleg met de arts blijkt dat mijn lichaam bij terugplaatsing van het embryo waarschijnlijk al verder was dan gepland. De volgende keer gaan ze het strakker in de gaten houden. We kunnen meteen voor cryobehandeling nummer twee door. Het gaat net als de eerste keer: het eerste embryootje redt het niet, het tweede wel en deelt ook mooi door. We kunnen komen voor de terugplaatsing.

Wel raar, nu zijn in een paar weken tijd alle embryo’s weg. En wat doen we als dit niet lukt? Onze wekelijkse bezoekjes aan het ziekenhuis  zorgen ervoor dat we er weer helemaal inzitten en toch wel erg verlangen naar een tweede kindje. Misschien toch nog maar een volledige behandeling overwegen? Eerst deze terugplaatsing maar eens afwachten. Een dag of acht na de terugplaatsing zijn de eerste spoortjes bloed alweer zichtbaar. Zoals een menstruatie zich bij mij altijd aankondigt. Mijn man vraagt nog hoopvol of het geen innestelingsbloeding kan zijn, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet zo in. Ik heb mezelf in het verleden zo vaak aan die mogelijkheid vastgehouden, maar ik werd toch altijd gewoon ongesteld. Na een dag veranderde het bloed wat van kleur en nog een dag later was het helemaal weg. Het zal toch niet?? En die steekjes onderin mijn buik die lijken op spierpijn, had ik die twee jaar geleden ook niet gevoeld? Ik koop een test in de veronderstelling dat die negatief zal zijn en ik dus weet dat ik gewoon ongesteld zal worden die dag of een dag later.

Tot mijn grote verbazing verschijnt er een vage plus. Maar een plus is een plus, is ons credo op het forum. We zijn er beduusd van. Misschien nog wel meer dan bij de eerste zwangerschap. Eén IVF-behandeling, 2 kinderen… WOW! Mijn tweede zwangerschap verloopt wat minder vlotjes dan de eerste keer, maar wat is het weer bijzonder om mee te maken. Twee jaar en tien dagen na mijn eerste bevalling wordt onze tweede dochter geboren: Mare. Wat een rijkdom: onze meiden. Toen we middenin het medische circus zaten, hebben we weleens gedacht dat we nooit een kindje van onszelf zouden krijgen en moet je ons nu eens zien. Fleur was de hoofdprijs en Mare de Mega Jackpot.