Mijn leven begon opnieuw zo'n kleine 6 jaar geleden. Beetje vreemd om zo te beginnen, maar toch is het 100% waar! Na een vervelend huwelijk heb ik Tom opnieuw leren kennen. Een oud klasgenootje van de lagere school. Het klikte direct en eerlijk is eerlijk......van het een kwam het ander.

Ook met Larissa ( het enige positieve uit dit huwelijk) ging het prima. Larissa was toen bijna 7 jaar. Dus dat kleine meisje van toen is nu een prachtige tiener van 13 jaar. Ik heb nooit bewust gekozen voor 1 kind. Mijn droom was een leeftijdsverschil van zo'n kleine 2 jaar. Nu weet ik beter dat je dit niet zelf in de hand hebt.  Ik heb eigenlijk gelijk al bij Tom aangegeven dat ik wel heel graag nog een kindje zou willen. Zo ben je maar gelijk duidelijk, dacht ik! Tom heeft geen kinderen uit zijn eerste huwelijk. Toevallig waren zij bezig met traject van de medische malle molen toen bleek dat zijn ex-vrouw het wel heel gezellig vond met een vriend van hun beide.

Toen ik dus het onderwerp kinderen ter spraken bracht, was Tom vrij duidelijk. Het had hem zo veel pijn gedaan, dat hij er voor 100% achter stond om er alles aan te doen samen een kindje te krijgen en zij er heel anders over dacht. Hij had een hele grote kinderwens....maar heel, heel ver weg gestopt. De kinderen van zijn broer, waren dan ook zeer welkom bij hem. Ook met Larissa was hij geweldig. Toen we een jaar samen waren en wij allebei erg gelukkig waren met de situatie, ben ik toch maar eens weer gaan zeuren.

De klok tikte ook aardig door. We wisten natuurlijk al dat de normale weg voor ons niet was weggelegd. Tom's zaad was alleen geschikt voor ICSI. We hadden nog even de stille hoop dat het toch nog een beetje tussen de oren zou zitten, maar ook de volgende zaadtest was niet positief. Tom wilde wel, maar had erg veel moeite met het feit dat het "probleem" bij hem lag en ik het meeste zou moeten doen voor wat de behandeling betreft. Dus schoof hij het ver voor zich uit. Totdat ik een keer op het dochtertje van onze vrienden mocht passen en hij mij zag met haar.....het was duidelijk! We gingen ervoor.

Nadat hij toch nog een aantal gesprekken met heren-lotgenoten had gevoerd hebben we de afspraak gemaakt. Gelukkig waren er geen wachtlijsten. Het traject hoef ik niet echt uit te leggen hier denk ik. Gezien mijn leeftijd ( ik ben nu 42) was ik toch wel een beetje bang dat het moeilijk zou worden. Maar het viel reuze mee. Na wat oefenen in een sinaasappel was het tijd voor het echte werk. Wat viel het mee om jezelf te prikken! Je leeft heel erg toe naar het moment dat je voor een echo mag om de score te bekijken. Echt heel eng. Hoewel ik eigenlijk al wel kon voelen dat het wel goed moest zijn. Ik "zat" gewoon op de eieren. De gyn is maar gestopt met tellen bij 30....o jee, dat moet er ook allemaal nog uit. Uiteraard hadden ook wij ervaringsverhalen gelezen en menig horrorscenario gezien.

Na de eerste meting waren ze nog niet allemaal groot genoeg, dus nog even wachten. Twee dagen later was het zover, de afspraak mocht gemaakt worden. Op de dag van de punctie was ik toch wel heel nerveus, je weet echt niet wat je te wachten staat. Toch was ik ook wel blij dat het eierrekje geleegd zou worden. Tom en ik gingen samen naar binnen en daar ging het dan. Op zich best te doen, al was het af en toe echt pijnlijk. Maar ook de kleintjes moeten weg, zeker gezien de grote hoeveelheid. De kans op overstimulatie is groot. Na de punctie kwamen de tranen......van spanning en pijn. Het was wel heel vervelend dat Tom direct weg moest om de oogst weg te brengen naar Zwolle, daar moest hij zaad produceren en de eitjes wegbrengen. Ik bleef achter in Enschede.

Ik weet zeker dat Tom heel veel engeltjes op zijn schouder gehad heeft, want hij was veel te snel terug. Even samen gelunchd in het ziekenhuis en toen naar huis, wachten op het telefoontje. Ik ben gelijk weer gaan werken de dag erna, maar dit ging echt niet, zo gevoelig. De opluchting was enorm toen we hoorden dat er 12 embryo's waren onstaan en dat we ze even later konden halen. De terugplaatsing viel ons heel erg tegen, het stelde echt niets voor. Heel krampachtig ben ik teruggelopen, bang om iets te verliezen van de 2 embryo'tjes die terug waren geplaatst. Benen hoog in de auto. We weten nu dat het echt onzin is. Maar ja, weet alles eens van te voren.

Dan mag je aan de bollen, zo vies en smerig en dan begint het lange wachten. Je voelt van alles en ook weer niets. Toen ging het mis......!  De teleurstelling viel mee, we wisten dat we samen embryo's kunnen maken en dat ik een gezond kind ter wereld kan brengen. Gelukkig hadden we nog wat over in de vriezer, een Cryobehandeling is zo relaxed......dus die hebben we er vrij snel achteraan gedaan. Groot was de vreugde dat ik een positieve test voor mijn neus kreeg, HOERA, WE ZIJN ZWANGER!!!

Dan is het wachten op de echo, zouden er een of twee kindjes zitten. We hadden er op dat moment geen rekening mee gehouden dat het nieuws ook wel eens anders zou kunnen zijn. Volgens de echoscopiste klopte het hartje niet snel genoeg van ons kindje.................jeetje, kan dat ook nog! We mochten 2 dagen later terugkomen, want wie weet was het een laatbloeier. Helaas bleek 2 dagen later dat het hartje niet meer klopte. We hadden de keus om het vanzelf te laten komen of een curretage, maar we vonden het idee van een dood kindje in je buik, hoe klein ook, niet prettig. Dus kozen we voor een curretage. Best heftig!

Even een pauze voor mezelf. We hadden 3 pogingen afgesproken samen. De volgende complete ICSI verliep eigenlijk identiek aan de vorige, dus dat verhaal zal ik overslaan nu. Helaas ook bij deze poging geen zwangerschap, wel weer veel eitjes en gelukkig ook nog wat in de vriezer. Klaar dus met de 3 pogingen! Maar ja, er lagen er nog wat op ons te wachten, de vorige cryo was ook een zwangerschap geworden, en een cryobehandeling stelt niet veel voor. Oke dan, kom maar op! We zijn er alledrie ( ook Laris leefde heel erg mee, ze wilde zo graag een broertje of zusje) heel relaxed ingestapt. Op de dag dat we gebeld zouden worden of de cryo's goed ontdooid waren was ik echt zo nerveus.

Ik was zo bang voor een telefoontje dat begon met" sorry mevrouw........" Dan heb je helemaal geen kans meer. Maar gelukkig......de ene was goed en de ander was nog een twijfelgeval, dat zouden we zaterdag horen als we de terugplaatsing hadden. Larissa wilde mee, ze heeft een complete rondleiding gehad op het lab en heeft ook het rietje meegekregen waar de kids inzaten. Zo speciaal. Ze heeft er zelfs een spreekbeurt over gehouden. We zijn naderhand lekker gaan winkelen in Zwolle en heerlijk gegeten. Niets beentjes in de lucht! We halen ze op en that's it!

De eerste week verliep redelijk rustig, maar de tweede week werd wel spannend, nog niets te zien wat op een menstruatie lijkt, toch wat gespannen borsten en ben ik af en toe misselijk???? Nu kan het niet aan de hormonen liggen want die heb ik nu niet. Op vrijdag de 13e, twee weken na de tp, was er nog niets te zien. Tom en ik zeiden tegen elkaar, als het nu goed gaat, gaat er meer goed! Ik ben gelijk een test gaan halen en JIPPIE, weer zwanger! We hadden allebei eigenlijk dezelfde gedachte. Oke, dat is stap een. De blijdschap was er nog niet helemaal. We weten dat een positieve test maar het begin is.

Het mag duidelijk zijn dat de tijd tot de echo echt zo spannend was, elke keer voel je, denk je te voelen, dat er toch een menstruatie aan komt. Met zijn drietjes zijn we naar de echo gegaan, en het enige dat ik gedaan heb is het gezicht van de echoscopiste in de gaten houden. Maar ze keek niet droevig, ze keek blij en zei; kijk, een mooi kloppend hartje. Ik heb geroepen, hoeveel slagen per minuuut! Wat waren we blij! Stap 2 is ook gezet! Het andere vruchtzakje zat er nog, maar was leeg. Prima! Eentje is ook genoeg. Oke, we zijn dus nu echt zwanger en met een paar foto's liepen we trots en blij naar buiten. Wat een feest, Tom's eigen kindje en Larissa's grootste droom ! Natuurlijk was ik ook hartstikke blij, maar voor hun het meeste!

De zwangerschap verliep op wat dingen na prima en een dag voor de uitgerekende datum kwam onze dochter Indy Larissa na een bevalling van een kleine 4 uur ter wereld! Ons geweldige ijsprinsesje!  

Karin