Renzo en ik leerden elkaar kennen in 1998, hij was destijds 24 en ik 25 jaar. We wisten beiden dat we heel graag kinderen zouden willen. Op de een of andere manier schoot er ook weleens door onze gedachten dat het wellicht niet zo makkelijk zou gaan als we zouden willen. Immers, mijn ouders hadden er 6 jaar over ‘gedaan’ om mij te krijgen en Renzo’s ouders 5 jaar, gelukkig kwam er 2 jaar later ‘zomaar’ nog een broertje voor hem bij. Nog steeds geen enkele reden om ervan uit te gaan dat het bij ons hetzelfde zou gaan, maar wij hebben het nooit gehad over ‘kinderen nemen’.

Toch waren wij in 1998 nog lang niet aan het kindvraagstuk toe. We genoten van elkaar en de lange reizen die we maakten. Op kerstavond 2002 werd ik in Cambodja op een strand bij zonsondergang ten huwelijk gevraagd. Op 1 januari 2003 gooiden we ritueel onze laatste sigaretten en de pil de deur uit! We waren er klaar voor! In september 2003 zouden we trouwen dus in die eerste maanden ‘deden’ we nog een beetje voorzichtig, ik wilde immers wel in mijn trouwjurk passen! Net na ons trouwen verzuchtte ik tegen een collega: ‘ik ben nu zo gelukkig, ik hoop nu niet dat dat gecompenseerd moet worden doordat ik geen kinderen kan krijgen.’ Ik ben een beetje pessimistisch van aard J. Op de een of andere manier bleef dat idee op de achtergrond aanwezig.

In december 2003 (ik had al minstens 4 keer gedacht dat ik zwanger was, zelfs een paintball-avontuur laten schieten omdat ik ervan overtuigd was dat ik zwanger was) kreeg Renzo last van zijn teelballen. Hij werd door de huisarts naar de uroloog doorgestuurd. Daar, in dat kamertje van de uroloog, werd ons nogal bruut medegedeeld dat wij waarschijnlijk geen kinderen zouden kunnen krijgen omdat het zaad van een dusdanige kwaliteit was dat een natuurlijke zwangerschap uitgesloten was. We werd een afspraak gemaakt voor een operatie voor Renzo; om hem van de pijn af te helpen en wellicht zou het ook de zaadkwaliteit ten goede komen. Thuisgekomen meteen het internet gaan afzoeken op zoek naar mogelijkheden. Al snel kwam de optie ICSI naar voren. Dat moest via een gynaecoloog lopen. Op de ochtend dat Renzo op de operatietafel lag, zat ik bij de gynaecoloog. Deze gynaecoloog wist me te vertellen dat die operatie geen enkele zin zou hebben… nou, dat heb ik maar voor me gehouden…….  

Maar, het wonder geschiedde en de kwaliteit was welzeker verbeterd: van 1 miljoen levende zaadcellen naar 10 miljoen levende zaadcellen! Opgetogen zaten wij bij de gynaecoloog. Dit was goed nieuws! Ja, dat was het zeker, zo goed dat we ineens niet meer in aanmerking zouden komen voor een behandeling om zwanger te worden… Als we na 9 maanden niet zwanger zouden zijn mochten we ons nog eens komen melden….. dat was voor mij een tegenvaller. Ik had er zo op gehoopt dat er nu eindelijk iets ging gebeuren! (ik mocht nog niet klagen, op dat moment waren we zo’n jaartje serieus ‘bezig’). Renzo was heel blij met het resultaat en vol verwachting gingen we ‘aan de slag’. In die tijd heb ik nog wel alle onderzoeken ondergaan die nodig waren om te kijken of ik wel in staat was natuurlijk zwanger te worden, de inwendige echo, de baarmoederfoto etc leverde geen negatieve informatie op, dus in theorie was het mogelijk! 

9 maanden later zaten we weer bij de gynaecoloog. Geen enkel resultaat. De zaadkwaliteit was inmiddels gedaald naar 5 miljoen levende zaadcellen. We kwamen in aanmerking voor IUI gecombineerd met een hormoonbehandeling. In de tijd dat we bezig zouden zijn met IUI zouden we ook op de wachtlijst voor IVF geplaatst worden. De gynaecoloog gaf ons eigenlijk al direct mee dat IUI wel erg weinig slagingskans had en het voelde voor ons ook een beetje als ‘tijdvulling’ totdat we met IVF aan de slag konden. We hebben vier keer een IUI behandeling ondergaan. Renzo mocht tijdens die behandelingen nog thuis het potje vullen en vervolgens reisden we dan snel af naar het ziekenhuis voor de inseminatie. Voorafgaand aan de eerste behandeling kreeg ik de prikinstructie. Tot op het moment dat de verpleegkundige de spuit moest gaan overhandigen hadden we nog niet besloten wie de prikken zou moeten gaan zetten: Renzo of ik. Uiteindelijk kreeg ik de spuit in handen en heb ik heel snel de naald in mijn buik gezet… ik ben erg blij dat ik het meteen vanaf het eerste moment zelf gedaan heb, want het was eigenlijk helemaal niet eng. Het lijkt me veel enger als iemand je moet prikken.  

Zoals ik al schreef, de IUI was een beetje tijdvulling. Erg teleurgesteld was ik dan ook niet als ik wederom niet zwanger bleek. Zomer 2005 kwam dan eindelijk het moment waarop we toen toch inmiddels al vrij lang op gewacht hadden: de eerste IVF poging! Volledig overtuigd van het feit dat dit onze echte kans was gingen we enthousiast de poging in. In 2006 zou ik  moeder zijn. Voor ivf moesten nog meer medicijnen gespoten worden, in mijn geval decapeptyl en gonal –F. Maar alles ging van een leien dakje! De eitjes groeiden prima, ik had een normale dosis nodig om te produceren, we kwamen geen onoverkomelijke obstakels tegen. Inmiddels ging het wachten op de echo’s die ik twee tot drie keer per week moest laten maken me wel een beetje tegenstaan. Minimaal een uur zat ik elke keer in de wachtkamer! Ik had een heel standaard schema en na een week of drie werd de afspraak voor de punctie dan ook al gemaakt. Via diverse sites had ik de uitgerekende datum van ons kindje al berekend!  

De punctie viel me behoorlijk tegen. Van anderen had gehoord dat er een ‘roesje’ bij kwam kijken… in ons ziekenhuis helaas niet. Slechts een verdoving in de baarmoedermond en een paracetamol moesten de scherpste randjes er vanaf halen. Mijn eierstok lag niet helemaal lekker dus het deed echt wel zeer. Maar ja, bevallen doet meer pijn!!! Omdat wij in een zogenoemd transportziekenhuis onze behandeling ondergingen moesten we direct na de punctie naar een ander ziekenhuis om onze eitjes weg te brengen. Het waren er behoorlijk wat. In het laboratorium bleken het er 17 te zijn! Goed nieuws! Renzo moest het ‘herenkamertje’ in en kwam terug met twee potjes (jaja, het moest in twee potjes, om het nog lastiger te maken). We moesten een uurtje doorbrengen in het ziekenhui (lekker gezellig, gelukkig hadden ze lekkere appelbollen) en dan kwam de uitslag. 17 eitjes dus, maar helaas zeer slecht zaad. Of Renzo nog een keertje???? Dus weer het herenkamertje in….  

Toen was het wachten op een telefoontje 4 dagen later: dan zouden we horen wat de eitjes en de zaadjes gedaan hadden….. Op een vrijdag zou ik tussen 09.00 uur en 10.00 uur gebeld worden. Ik zat op mijn werk en gelukkig ging om 09.02 uur de telefoon al: ‘ik heb helaas slecht nieuws voor u: er hebben geen bevruchtingen plaatsgevonden’. De wereld stortte even in. hier had ik geen rekening mee gehouden. Op mijn werk barstte ik in tranen uit….  

Het heeft heel lang geduurd voordat ik hier overheen was. Ik had er wel rekening mee gehouden dat ik niet zwanger zou raken (alhoewel, ook niet echt eigenlijk), maar dat er helemaal geen bevruchting zou zijn was geen moment in me opgekomen.  

Met de gynaecoloog overlegd en ICSI leek de enige mogelijkheid. Hij zei nog wel even tussen neus en lippen door dat die IUI’s dus inderdaad zinloos waren geweest.

Vrij snel daarna zijn we begonnen aan de tweede poging die al vrij snel afgebroken moest worden omdat er een hele grote cyste in de weg zat. Die moest eerst verdwijnen, waarschijnlijk met de eerstvolgende menstruatie. Gelukkig was dat het geval. Inmiddels was het 2006 en nog niet zwanger. Mijn schoonzus inmiddels wel en dat heb ik wel heel lastig gevonden. Ik was wel blij voor haar maar had bijna geen ruimte in mijn hoofd om blij te zijn. Mijn eigen verdriet was zo groot… Dit heft voor enige ruzies binnen de familie gezorgd. De schoonfamilie kon niet begrijpen waarom wij niet in staat waren deze dingen te scheiden en wij waren hysterisch van verdriet. Verder wil ik er hier niet over uitweiden, alles is goed gekomen!  

Begin 2006 ben ik op een site terechtgekomen met vrouwen in hetzelfde schuitje. Er was er op dat moment eentje zwanger en de rest was allemaal bezig met IVF of ICSI. Die vrouwen hebben me wel door een hele moeilijke periode heen geholpen, we schrijven nog steeds met zijn allen op een forum en zien welkaar een tot twee keer per jaar. Inmiddels hebben we allemaal één of twee kinderen!  

In die tijd hebben we ons ook ingeschreven voor de adoptiecursus. Dat gaf me een goed gevoel: ik had een alternatief! Ik ging me steeds meer op adoptie richten dan op ICSI, al; gingen we wel gewoon door met alle behandelingen. Dit keer konden we gelukkig wel de hele poging afmaken. Na de punctie heb ik een nachtje in het ziekenhuis doorgebracht. De punctie viel alles mee, na de vorige keer had ik daar erg tegenop gezien, maar ’s avonds kreeg ik zo’n ontzettende pijn in mijn buik dat we terug naar het ziekenhuis gegaan zijn. Ik zat tegen overstimulatie aan, maar dat was het niet. Ze hebben niet kunnen vinden wat de oorzaak van die pijn was, misschien gewoon alle zenuwen. Het verplegend personeel was erg lief en ik heb daar een nachtje doorgebracht. De opbrengst van de punctie was een stuk minder dan de eerste keer: 7, maar wel 5 bevruchtingen! Ik zou voor het eerste een terugplaatsing krijgen. Er werden twee eitjes van matige kwaliteit teruggeplaatst. De matige kwaliteit was een beetje een domper….. . Toen de afschuwelijke wachtweken. Ik voelde me hartstikke zwanger! En theoretisch vond ik ook dat dat zo was: ik had toch twee embryootjes in mijn buik zitten!? Helaas werd na twee weken duidelijk dat dit niet het geval was geweest. 

Op naar de derde poging! De derde poging ging van een leien dakje: makkelijke punctie, veel eitjes (25) en veel bevruchtingen (17), waarvan één echt toppertje! Omdat ik nog geen 35 jaar was kreeg ik er in dit geval maar één teruggeplaatst omdat hij zo goed was, om de kans op tweelingen te voorkomen. Er zouden wel liefst 5 embryo’s worden ingevroren! Dat was een kadootje! Zomaar nog een kans erbij! Want we voelden natuurlijk erg goed dat dit de derde en dus de laatst door de verzekering betaalde poging was….   

Maar… ook de derde poging mislukte jammerlijk en de 5 embryo’s hebben het ontdooiproces niet overleefd. Het hoofdstuk ICSI was afgesloten. We hadden zelf nog een poging kunnen betalen, maar we wilden het geld liever gebruiken voor de adoptie van een kindje uit China. We telden de dagen voordat we naar de VIA cursus mochten af en ik was zo ontzettend blij toen ik de acceptgiro van € 1.000,-- ontving! Ik heb nog nooit zo snel een rekening betaald! Uiteindelijk kregen we drie maanden voor aanvang van de cursus ook ons cursus boek in huis! Het was mooier dan de beste roman.  

Toch hadden zich ook wat andere ontwikkelingen voorgedaan. Per 1 januari 2005 was het ziektekostenstelsel veranderd en leken de verzekeraars opnieuw te gaan tellen als het ging om IVF/ICSI. Renzo en ik hadden afgesproken dat ik dat zou gaan uitzoeken en ik hoopte stiekem dat het gewoon klaar was…. Niet opnieuw tellen, niet nog een keer dat leven tussen hoop en teleurstelling. We zouden naar China gaan! Maar inderdaad, ook bij onze verzekeraar was het tellen opnieuw begonnen. Dat betekent dat we officieel dus nog maar twee behandelingen hadden gehad en dat we er nog één over hadden…. Ongeveer tegelijk met de ontvangst van ons cursus boek startte de vierde poging. Ik deed er accupunctuur naast. Ik had ooit tijdens de IUI behandelingen een magnetiseur ingeschakeld, maar daar werd ik niet blijer van. Accupunctuur leek me een aardser alternatief. Ook deze behandeling verliep gladjes, standaard schema, prima punctie, helaas een dag te vroeg omdat er een risico was op overstimulatie. Van de 23 eitjes was ongeveer de helft goed volgroeid. Maar… wel 11 bevruchtingen. Op 11 september 2006 zijn twee embryo’ teruggeplaatst en op 21 september wist ik dat ik zwanger was!!!!!! Ik heb midden in de nacht getest (03.00 uur) en heb trillend van de zenuwen Renzo wakker gemaakt. Ik wist eigenlijk al wel dat ik zwanger was. Dat was het voordeel van het forum waar ik al zo lang op schreef: ik had teruggelezen hoe ik me bij de andere pogingen had gevoeld en nu was dat anders… mijn borsten bleven zeer doen, de andere keren was dat na een week over geweest en ik had spierpijn in mijn buik.  

Toen ik 7 weken zwanger was kreeg ik een echo en waren er twee (!) vruchtzakjes te zien. Helaas was toen al duidelijk dat één van de twee weinig kans op overleven had en dat was ook zo|: bij de echo na 10 weken was er nog één kloppend hartje over. Maar wat was dat mooi!!!! Ik heb niet echt een onbezorgde zwangerschap gehad. Fysiek was het volgens het boekje en iedereen zou er jaloers op zijn, maar ik ben erg onzeker geweest. Kon bijna niet geloven dat dit werkelijkheid was. Maar het was wel zo! Op 28 mei 2007 mochten Renzo en ik ons trots papa en mama noemen van onze zoon Koert!