De kunst van het loslaten | Medische Malle Molen

Social media

By A Web Design

Meld je aan voor de e-zine!

Follow me on Twitter

De kunst van het loslaten

Door mijn werk krijg ik veel bijzondere verhalen te horen, en onlangs werd ik getroffen door een bijzonder ‘toeval’. Ik sprak op een dag twee vrouwen die in een volstrekt verschillende situatie zitten, en toch een belangrijke overeenkomst bleken te hebben. Beide waren de kunst verleerd van het ‘loslaten’, en wilden hier graag mee aan de slag. Nu is loslaten een thema waar ik met mijn cliënten veel mee werk, maar de uitersten in deze twee verhalen, en het grote raakvlak, hebben me nog een tijd bezig gehouden.

Esther, een vrouw van achter in de 30, is bezig met een laatste IVF-poging. De kans van slagen is heel klein, en de wereld draait alleen nog maar om zwanger worden. Ze staat, zoals meer vrouwen in haar situatie in de ‘vechtmodus’. Moeders vechten voor hun kind, en moeders vechten ook voor het kind dat ze zo graag geboren willen laten worden. Alles wat niet bijdraagt moet wijken, en alles wat zou kunnen helpen moet ingezet worden. Overigens een heel natuurlijke en begrijpelijke reactie, de vraag is alleen of het Esther helpt. En daarbij is de strijd die ze voert breder geworden, het lijkt wel of ze inmiddels met alles en iedereen in gevecht is. Partner, vrienden en collega’s, niemand doet meer precies wat Esther denkt dat nodig is.

Dan is er Geertje. Na een lange weg te zijn gegaan is ze inmiddels moeder van 2 prachtige dochters van 3 en 1. Nog dagelijks beseft ze hoeveel geluk ze heeft gehad, en hoe gelukkig ze is met haar kinderen. Ze heeft gezondheidsproblemen, haar man is op zijn werk verwikkeld in een reorganisatie, en op haar eigen werk loopt het ook niet zo goed. Ze lijkt haar energie en motivatie kwijt te zijn, en heeft zich al een paar keer ziek moeten melden. Ze heeft het gevoel dat het begrip op haar werk af begint te nemen, en dit maakt haar diep van binnen onrustig. Maar ze klaagt niet, hoe kan ze ook, ze heeft immers die prachtige dochters. Haar grote wens is uitgekomen, dus hoe zou ze ooit nog kunnen zeggen dat ze niet tevreden is, of niet gelukkig? Ze is steeds krampachtiger in het aan zichzelf en de buitenwereld vertellen hoe goed ze het heeft getroffen, hoeveel geluk ze heeft gehad, en dat ze niet mag klagen.

Hoe verschillend de verhalen en situaties ook, beide vrouwen kwamen bij mij met een vraag. Ze hadden beiden van diverse kanten al te horen gekregen dat ze ‘los moesten laten’, en aan mij als coach de vraag wat ik er van vond. Omdat ik veel vanuit mindfulness werk, en loslaten hierbij een van de kernbegrippen is, kon ik dit alleen maar onderschrijven. Loslaten is echter niet iets wat je besluit om te doen, en wat dan vervolgens vanzelf gaat. Het is een kwestie van ergens beginnen, en dan blijven oefenen, net zolang totdat je het je meer eigen gaat maken.
Het helpt om te beginnen met stil te staan bij kleine dingen, kleine zorgen of ergernissen. Zoals een vriendin die niet van zich laat horen, je man die weer eens te laat thuis komt van zijn werk, de file waar je in terecht komt terwijl je haast hebt. Haal een paar keer diep adem, en stel je voor dat je je zorgen bij het uitademen van je af laat glijden.

En sta eens stil bij je gedachten. Hoe reëel zijn die? Maak je misschien iets groter dan dat er daadwerkelijk aan de hand is? Hoe groot is het probleem echt? Hoe erg is die file, het feit dat je man wat later is? Heeft je vriendin misschien zelf iets wat haar bezig houdt? Is er behalve het oordeel dat jij velt ook misschien een vriendelijker verklaring te vinden? (Hier komt ook een ander mooi begrip uit de mindfulness ‘mildheid’ om de hoek kijken.)
Daarnaast is het ook zinvol stil te staan bij wat je allemaal moet van jezelf, en te kijken wat je hierin kunt loslaten. Mag je moe zijn, verdrietig of boos? Gun jezelf een dutje, een avondje met een boek, een flinke huilbui of een gesprek waarin je je zorgen en frustraties deelt. Vaak lukt het hierna weer beter om te relativeren. Bij loslaten hoort namelijk ook het toelaten van gevoelens en emoties. Vermoeidheid, verdriet, boosheid, angst, wat er is mag er zijn.

Loslaten van negatieve gedachten, van doemscenario’s en oordelen, het is niet makkelijk maar wel mogelijk. Ontspanningsoefeningen als bovengenoemde ademhaling (inademen door de neus, uit door de mond, visualiseer dat je de spanningen van je af laat glijden, met je uitademing zo de grond in) kunnen hierbij helpen. Laat het idee los dat alles maakbaar is, dat als je maar hard genoeg werkt (of vecht) je je doel gaat bereiken. En laat de gedachte los dat als je eenmaal het geluk hebt kinderen (of die lieve partner of droombaan of leuk huis, of allemaal tegelijk…) te hebben, dat je dan nooit meer moe of teleurgesteld of verdrietig zou mogen zijn. Het leven is gecompliceerd en kleurrijk, geluk en verdriet gaan hand in hand in allerlei variaties en combinaties. Het is zelden helemaal zwart of wit.
Esther en Geertje hebben besloten hier hulp bij te vragen. Beide voelen dat ze ook met de grotere problemen aan de slag willen, en dan is het slim, en fijn, om dat niet alleen te hoeven doen.
Maar ook zelf kun je veel. Probeer eens wat los (en toe) te laten. Ervaar het effect. En geniet ervan.

Simône Verlaan

Markeer als favoriet

Bookmark

Email dit artikel